"Ik denk dat ik een kalknagel heb."
Het is waarschijnlijk de zin die ik als pedicure het vaakst hoor.
En toch moet ik telkens hetzelfde antwoorden: een kalknagel bestaat eigenlijk niet.
Dat klinkt misschien vreemd, want bijna iedereen gebruikt dat woord. Maar het is een verzamelnaam geworden voor allerlei nagelproblemen.
Waar komt het woord 'kalknagel' vandaan?
De naam is ontstaan omdat een verdikte, geelachtige nagel wat weg heeft van kalk: hard, brokkelig en dof.
Het is een begrijpelijke benaming, maar medisch klopt ze niet.
Is het dan altijd een schimmelnagel?
Nee.
Een verdikte of verkleurde nagel kan verschillende oorzaken hebben:
- een schimmelinfectie;
- jarenlang druk van schoenen kan leiden tot onycholyse (nagelloslating en verkleuring door druk)
- een oude kneuzing of stoot;
- ouder worden;
- huidaandoeningen zoals psoriasis;
- of gewoon een nagel die anders groeit.
Met het blote oog is dat niet altijd te onderscheiden.
Waarom is dat belangrijk?
Omdat de behandeling afhangt van de oorzaak.
Wie denkt een "kalknagel" te hebben, koopt vaak meteen een antischimmelmiddel. Maar als er helemaal geen schimmel aanwezig is, zal dat weinig of niets doen.
Wat doet een pedicure?
Tijdens een behandeling bekijk ik de nagel zorgvuldig en stel ik vragen over hoe het probleem is ontstaan. Soms lijkt een schimmel waarschijnlijk, soms helemaal niet.
Bij twijfel of wanneer een juiste diagnose belangrijk is, kan een arts aanvullend onderzoek laten doen. Zo voorkom je dat je maandenlang een verkeerde behandeling gebruikt.
De conclusie
Het woord "kalknagel" zullen we waarschijnlijk altijd blijven gebruiken. Daar is niets mis mee.
Maar het is goed om te weten dat een kalknagel op zich geen aandoening is. Het is een beschrijving van hoe een nagel eruitziet, niet van de oorzaak.
En precies daarom is het belangrijk om verder te kijken dan alleen de naam.
